در روزای گذشته خبرنگاری به نام ویل سالتون با گزارش بلند بالای خود در مورد مخالفان GMO غوغایی در اینترنت به پا کرد. مطلبی که اون میخواس به اون بپردازه، این بود که برنج طلایی (Golden Rice) که به طور ژنتیکی با ویتامین آ غنی شده، مورد استقبال مخالفان GMO واقع نشده. اما چیزی که اون از یاد برد به اون اشاره کنه اینه که علم تونسته است سودایی که برنج طلایی ادعا می کنه داره رو ثابت کنه یا خیر.

بهترین مدرکی که داریم اینه که ترکیبای این برنح در بدن تبدیل به ویتامین آ می شه، اما این دلیل کافی بر سالم بودن این ماده غذایی نیس. سالتون از این واقعیت که بیشتر مخالفان GMO نمی تونن به مضرات شناخته شده این مواد اشاره کنن، بیشترین استفاده رو کرد و تاکید داشت اونا بیشتر به ضررهایی که ممکنه در آینده وجود داشته باشن، تکیه می کنن.

فرآیندی که بدن واسه خارج کردن ویتامینا از مواد غذایی می کنه، بسیار پیچیده س و به عوامل زیادی بستگی داره. مثلا اگه به اندازه کافی ویتامین ث مصرف نکنین، جذب آهن واسه بدن مشکل می شه، برعکس قندی که در میوه ها هست، قند موجود در بعضی آب میوه ها خطرناک هستن، و به دلیلی که زیاد مشخص نیس، افراد زیادی هستن که در رژیم غذایی خود ویتامین B12 مصرف می کنن، اما از کمبود اون رنج می برن.

حالا به چه دلیل این مواردی که مطرح کردیم مهم هستن؟ کسی این موضوع رو رد نمی کنه که برنج غنی شده از ویتامین آ می تونه به درد بخور باشه، اما هیچ مطالعه ای تا حالا نتونستن تایید کنه که خوردن برنج طلایی مانع از شب کوری می شه. در واقع هنوز تایید نشده که این برنج در مواردی که گفته بود می تونه جلوی اونا رو بگیره، مثل شب کوری، موفق بوده. در واقع تموم حرفایی که برنج طلایی ادعای اونا رو می کنه در حد تئوری باقی مونده ان.

از طرفی ویتامین آ ماده ای نیس که جفت و جور و مصرف اون مشکل باشه. این ویتامین فت و فراوون در مرکبات پیدا میشه، مرکباتی که در مناطقی که این برنج عرضه می شه، خیلی راحت کشت و عرضه می شه. از طرفی سالتون بیشتر به محققانی اشاره می کرد که ادعا داشتن ویتامین آ فقط در برگ سبز درختان پیدا میشه و در ریشه و میوه گیاهان وجود ندارن.

این حرف خیلی علمی نیس، چون که میوه ها و ریشه های پر از ویتامین آ فت و فراوون در بیشتر نقاط کره زمین پیدا میشه. انبه، پرتقال، سیب زمینی شیرین، کدو، پاپایا، هندوانه و طالبی پر از ویتامین آ هستن. برنجای طلایی در زمینایی کشت می شن که حریف این دست از میوه ها و سیبزیجات هستن. از طرفی افراد ادعا دارن که این اجناس در تموم طول سال کشت نمی شن، پس وجود برنجای طلایی واجبه، اما باید گفت کبد آدم می تونه ویتامین آ رو ذخیره کنه و در فصلایی که این مواد عرضه نمی شن، از این ذخیره استفاده کنه.

این موضوع هم غلطه که اجناس GMO رو به خاطر بازدهی بهتر کشت می کنیم. یه محصول خوب برنج می تونه ۷ هزار پوند در نیم هکتار باشه، در حالی که یه محصول خوب انبه در همون مقدار زمین می تونه ۳۰ هزار پوند باشه. پرتقال می تونه تا اندازه ۴۰ هزار پوند در نیم هکتار کشت شه، در مورد هندوانه هم همینه. علاوه بر همه این نکات، رسیدگی، آبیاری و کودهی به درختان میوه بسیار آسون تر و به صرفه تر از کشت غلات و حبوباته. هم اینکه این میوه ها در مناطقی که کمبود ویتامین آ رواج داره، کشت می شن و در واقع بومی اونجا هستن. انبه ها بومی هند هستن، پرتقال بیشتر در افریقای جنوبی کشت می شن و هندوانه در غرب افریقا فت و فراوون پیدا میشه. البته هیچ اشکالی نداره در زمینی که مناسب کشت مرکبات نیس، برنج بکاریم و برعکس. اما در جایی که اینجور میوه هایی خیلی راحت کشت می شن، چه احتیاجی به برنج غنی شده هست؟

این نکته هم مهمه که آدمایی هم که موافق GMO هستن در برابر بذرهای جدید مقاومت می کنن. اونا چندین ساله که با اصلاحات ارضی آشنایی دارن و از یافته های اونا خیلی خشنود نیستن.

شاید روش هدف دار بذرهای غنی شده با ویتامین آ باحال باشه، اما باید واسه جواب دادن به کسائی که با کشت این اجناس چیزای خیلی از دست میدن هم احترام و اهمیت قائل شد.

منبع :